Slideshow shadow

Column |Goede tijden

november 18, 2014 in Column

spice girls

Afgelopen week voelde ik me even oud en jong tegelijk. Op mijn vrije zondag besloot ik mijn ladekast vol met nostalgie uit te pluizen. Ik was plots weer een jonger tiener en waande mezelf in de tijd van Barbie-vriendenboekjes, glitterstickerboeken en zag mezelf buiten op straat ‘handjeklap’ spelen met Pokémonkaarten.

Ik zeg niet dat ik me oud voel, integendeel zelfs. Ik voel me jong en energiek en ik heb (hopelijk) nog een heel leven voor me. Maar soms verlang je om even terug in de tijd te gaan naar die onbezonnen tienerjaren. Want dat was behoorlijk fijn. Geen verplichtingen of dikke studieboeken, maar buiten verstoppertje spelen met klasgenoten. De kleurstiften en ander knutselgerei tevoorschijn halen en heel de middag pielen met je beste vriendin of te veel spekjes eten totdat je misselijk wordt.

Dus ging ik zondag eens flink aan de slag om mij weer als een 12-jarige te voelen. Soms heb ik namelijk van die gekke momenten. In de kast vond ik een CD van de Spice Girls en ‘If You Wanna Be My Lover’ galmde uit de boxen. Ik pakte mijn kleurboek voor volwassenen (ja, volwassenen!) erbij en ging vrolijk heel de middag aan de slag. Een glaasje fris en wat chocolade erbij maakte het feestje helemaal compleet.

Ja, die zero’s waren goede tijden. Maar na dat middagje pielen, moest ik toch écht weer aan de slag met mijn studieboeken. Die lagen namelijk nog steeds op mij te wachten. Maar dat vind ik stiekem helemaal niet zo erg. En ik weet wel wat ik over tien jaar ga doen. Als ik dan eenmaal een vaste baan heb en weer verlang om terug te gaan naar die onbezonnen jaren dat ik een twintiger was, knalt Salsa Tequila uit de boxen en sla ik aan het loomen. Dan voel ik me vast weer een jonge twintiger.

Column | Treinreisjes

november 17, 2014 in Column

treinrails

Het is maandagochtend wanneer ik op station ‘s -Hertogenbosch aankom. Bij de Starbucks staat een dikke rij van mensen die wachten op hun kop koffie, verschillende mensen rennen langs mij heen om hun trein te halen en anderen staan op hun gemak de krant te lezen. Het is een typisch beeld van een drukke ochtendspits op een treinstation.

Het is ruim twee maanden geleden dat ik met de trein naar mijn studie- en woonplaats Amsterdam ben geweest. Terwijl ik een tijd geleden met mijn ogen dicht zo mijn juiste trein wist te vinden, moet ik mij nu opnieuw wegwijs zien te maken. Ik wist de vertrektijden met bijbehorende perrons uit mijn hoofd, maar nu moet ik mij laten helpen door de digitale borden. Wanneer ik langs de laatste gele incheckpaal loop, merk ik dat ik bijna vergeten ben om in te checken. Het lijkt wel mijn eerste treinreis. Met een beker extra sterke cappuccino sta ik met de Spits onder mijn arm te wachten op de intercity richting Alkmaar.

Inmiddels heb ik een plaatsje kunnen bemachtigen in de overvolle trein. Schuin tegenover mij zit een meisje van een jaar of drie samen het haar opa en oma. Bij elk dier, huis of ding dat we voorbij razen, zit ze met haar snoetje tegen het raam geplakt om al dat moois beter te kunnen bekijken. Dat valt niet mee, want we sjezen die dingen met honderd kilometer per uur voorbij.

Het meisje Amy genaamd – daar ben ik inmiddels achter gekomen nadat ze voor de tiende keer op haar stoel is gewezen – doet me denken aan vroeger. Vroeger als klein meisje ging ik ook vaak met opa en oma met de trein mee. De bestemmingen waren niet de reden dat we met de geel-blauwe dingen reisden, maar de trein zelf. Net als Amy, en waarschijnlijk vele andere kleine kinderen, vond ik een rit met de trein een hele belevenis. Ik vond het zelfs zo leuk, dat we soms een hele dag in een trein besteedden met het heen en weer reizen door Nederland.

Een vriendelijke vrouwenstem vertelt mij en mijn medepassagiers dat we in Amsterdam-Amstel zijn aangekomen. Mijn eindbestemming. Ik raap mijn spullen bij elkaar en wanneer ik de coupé uit wil lopen, vraagt Amy aan mij: “Is dit ook jouw eerste keer?”. “Een beetje wel”, antwoord ik terug en loop glimlachend de trein uit.

NEW THINGS

september 2, 2014 in Column

try-or-die1

Zoals velen van jullie al wel gemerkt hebben, is het op Style by Manouk erg rustig. Wat mij betreft té rustig, maar we moeten nu eenmaal keuzes maken. Sommige dingen zijn nu eenmaal net iets belangrijker dan andere dingen. Ik zit nu in mijn tweede jaar Media, Informatie en Communicatie. Begin november ga ik stage lopen en met de voorbereidingen ben ik volop bezig.

Ook heb ik een nieuwe uitdaging erbij: ik ben columniste en correspondente bij Weekblad Waalwijk/Drunen. Een hele leuke en leerzame ervaring waar ik veel zin in heb. Omdat vast niet iedereen van mijn lezers in Heusden woont en daarmee het weekblad niet in de bus krijgen, plaats ik mijn wekelijkse column elke vrijdag op Style by Manouk. Zo blijft de site toch up to date, maar wel even met nét wat anders dan jullie van mij gewend zijn. De columns gaan over mijn belevenissen in en om Amsterdam, de kleine dingen die mij gelukkig maken of juist over de dingen die minder leuk zijn.

Bij deze mijn eerste column van vorige week ‘Thuiskom-blues’. Veel leesplezier! X Manouk

Thuiskom-blues

Voor de meesten van ons zit de vakantie er weer op. We rollen onze dagelijkse routine in; weer aan het werk of weer terug naar school. Ik kan je bijna horen zeggen: “Kon ik er maar een of twee weken aan vast plakken”, “Was het altijd maar zo’n heerlijk weer” en meer in die trant. Ik durf eigenlijk wel te wedden dat je dit gezegd hebt, want dat doen wij na een zorgeloze vakantie. Na een paar weken heerlijk genieten, lijd je aan de zogenaamde thuiskom-blues.

Ik heb mezelf daar ook op betrapt, hoor. Vakantie en alles wat daarbij komt kijken is zoveel aantrekkelijker dan het alledaagse leven. Even geen tijd en verplichtingen en doen waar je zin in hebt. De dagen lijken eindeloos. Op vakantie stappen we uit onze automatische piloot en worden gedwongen om onze zintuigen volledig te gebruiken. Alles is nieuw en er moeten dingen ontdekt worden. Het ontdekken en geneuzel op vakantie is één van de dingen waar ik optimaal van kan genieten. Op vakantie wordt er gezocht naar de beste bakker voor verse broodjes. Waar vind ik die lekkerste pizza, wat is het fijnste strand en hoe werken die douchemuntjes?

Eenmaal thuis valt alles bij het oude en voelt het weer gewoon. Terwijl je je fris en energiek zou moeten voelen, overheerst er heimwee naar zon, verre landen en onbezorgde kilometers. Inmiddels ben ik ook al een klein weekje thuis en ondanks dat ik ook lijd aan de thuiskom-blues en verlang om weer heerlijk aan het strand van Griekenland te liggen, kan ik stiekem niet wachten tot volgende week. Ik rol dan wel mijn dagelijkse routine weer in, maar er staan heel wat nieuwe dingen op mij te wachten.

Zo kunt u mij en mijn belevenissen elke donderdag terugvinden in een wekelijkse column in dit weekblad. Ik ben Manouk Mak, 22 jaar en tweedejaarsstudente Media, Informatie en Communicatie aan de Hogeschool van Amsterdam. Naast dat ik in onze hoofdstad studeer, woon ik ook in deze geweldige stad. En zal ik iets verklappen? In Amsterdam lijkt het voor mij elke dag vakantie; op zoek naar die beste pizzeria, borrelen op het terras met vrienden en nieuwe hotspots ontdekken. Nee, die thuiskom-blues ben ik volgende week al lang vergeten.

TIP | ELKE DAG EEN VRAAG

augustus 3, 2014 in Lifestyle

dagboek4

Vandaag heb ik weer een fijne tip voor jullie namelijk het boek ‘Elke Dag Een Vraag’. Dit is een dagboek voor 5 jaar. Ik heb dit voor mijn verjaardag van mijn ouders gekregen. Super leuk! Het is de bedoeling dat je elke dag één vraag uit het boekje beantwoordt, en dit vijf jaar lang. Zo heb je na die tijd een leuk overzichtje hoe je bent veranderd, wat je hebt meegemaakt en denkt. De vragen variëren van hele persoonlijke, tot grappige vragen en van vragen waarover je na moet denken. Een leuk en origineel cadeau om aan jezelf of aan iemand anders te geven.

dagboek3 dagboek2 dagboek1

Het boek is onder andere te koop bij Bol.com voor €12.50