Slideshow shadow

Column | Blije guppen

november 22, 2014 in Column

goudvis
Sinds kort zijn we in Amsterdam niet met vieren thuis maar met achten. Dat lijkt een drukke boel, maar dat valt reuze mee. De nieuwelingen staan vrolijk in een grote kom op de tafel. Sinds vorige week heeft iedereen bij ons thuis een eigen gup. Maak kennis met Sushi, Sashimi, Soja en Wasabi.

We voelden ons als kleine kinderen in een snoepwinkel: “Ik wil die, nee die andere, jaaa die!”. Sinds afgelopen weekend hebben ik en mijn andere drie huisgenoten allemaal één goudvis. De sluierstaartvis om precies te zijn. Dit is een variant op de gewone goudvis, liet de man van de dierenwinkel ons weten. Het zijn rustige vissoorten en worden gekenmerkt door een gedeelde staartvin en anaalvin en een korte en gebogen ruggengraat.

Vissen waren een goed alternatief voor ons om als huisdieren te nemen. Een hondje is leuk maar totaal niet geschikt voor ons studenten die onregelmatig en op de meest bizarre tijden naar college moeten. Bovendien werd het uitlaten ook geen succes, zo midden in de stad. Een kitten was ook geen optie, hoe lief ze ook zijn. Ze kan bij ons niet naar buiten om haar pootjes te strekken of te spelen met de kat van onze onderburen. Daarvoor moet ze drie meter naar beneden springen, en dat wilden we haar niet aandoen. Een parkietje is leuk. Je kunt hem tam maken, kunstjes leren en leren praten. Maar minder leuk is het kwetteren terwijl jij van je nachtrust probeert te genieten. Een konijntje is ook erg schattig, maar dan moest ze binnen staan en daar hadden we geen plek voor.

Vissen waren dus de ultieme uitkomst. Je hoeft ze niet uit te laten, hoeven niet naar buiten, maken geen geluid en nemen haast geen plek in beslag. Naast deze praktische voordelen zijn ze ook hartstikke leuk, want we hebben samen de grootste lol met ze. De eerste paar uur hebben we aandachtig met z’n allen naar de glazen kom gekeken, want vissen zijn best intrigerend! Zoals u kunt zien zijn we thuis grote sushiliefhebbers. Maar weest gerust. We zijn uiteraard niet van plan ze op te eten.

Column | Bezig bijtje

november 21, 2014 in Column

bezig bij

Vandaag doe ik echt he-le-maal niks. Niks, noppes, nada. Ik blijf lekker binnen en houd mijn joggingbroek aan. Weiger om een borstel door mijn haar te halen zodat ik met een vogelnest op mijn hoofd rondloop. Ik ben vrij vandaag en laat mij inspireren door de Lazy Song van Bruno Mars.

Wie heeft er niet eens zo’n dag? Dat je ’s ochtends  wakker wordt en besluit nog eens even lekker om te draaien. Even je ogen sluiten en verder slapen om terug te keren naar die mooie droom. Om vervolgens wakker te worden en te besluiten om op je vrije dag eens helemaal niks uit te voeren. Nothing at all. De hele dag in pyjama in je bed doorbrengen samen met een stapeltje favoriete tijdschriften. Of in één ruk een heel seizoen van Breaking Bad op Netflix verslinden. Zappen tussen al die rotzooi die te vinden is op tv. Alleen je bed uit om je honger te stillen, een kop koffie of thee te halen. Gewoon een dagje lekker luieren. Het mooist wordt zo’n dag als het buiten koud en grijs is. De regen tikt tegen de ramen, terwijl jij lekker in je warme bed ligt. Onder een dekentje met de kaarsen aan, vergezeld met een kop warme chocolade melk.

Zo’n luierdag had ik donderdag met mezelf afgesproken. Ik zou eens helemaal niets uitspoken. Ik was immers vrij. Bovendien kan niemand mij toch iets verplichten om maar iets te doen als ik daar geen zin in heb. Een groot voordeel van op jezelf wonen. Maar in niets doen ben ik echt helemaal niet goed in. De ochtend verliep redelijk lui. In uitslapen ben ik geen kei, maar ik wist mij in bed te houden tot half 10. Een knappe prestatie want normaal sta ik om acht uur langs mijn bed. Daarna begon mijn maag te knorren, dus hup eruit! Terwijl het water stond te koken, betrapte ik mezelf er op dat ik de vaatwasser leeg stond te ruimen. Hier faalde ik al in mijn belofte. Mijn ontbijtje at ik – jawel, in bed –voor de tv vergezelt met een kleine pinguïn genaamd Pororo die de grootste avonturen beleefde. Daarna had ik een zomereditie van de Cosmo van begin tot eind gelezen en de avonturen van Pororo kende ik door en door. Het was nog niet eens middag en ik had het al helemaal gehad met niks doen. Hoe doen die mensen dat toch? Een hele dag in bed blijven liggen en tien afleveringen achter elkaar kijken. Hoe aantrekkelijk het idee van niks doen ook klinkt, ik ben er niet goed in. Om 12:00 uur stond ik dus ook buiten, gewassen en zonder vogelnest. Op weg naar de winkel om een lunch te halen. De rest van de middag heb ik huiswerk gemaakt, mijn kamer schoongemaakt en mijn bed verschoont. Nee, ik ben niet goed in niks doen. Ik ben een bezig bijtje.

Column | Bekende Nederlanders spotten

november 20, 2014 in Column

bn spotten

Wie vindt het nou niet leuk om bekende Nederlanders te spotten? Het blijft leuk om te zien als die ene GTST-ster  zich enkele meters op het terras van jou bevind of als je één van de Toppers in de supermarkt tegen komt. Normaal gesproken heb ik niet zo’n geluk in het spotten van BN’ers, want ik kom ze maar nauwelijks tegen. Misschien weten ze zich goed te verstoppen. Ze zijn op plekken waar de ‘gewone mens’ als ik niet zo snel zal komen of ze houden zich ergens verscholen in de VIP room van een restaurant. Maar misschien moet ik gewoon beter om mij heen kijken net als vorige week. Toen leek het wel of heel Bekend Nederland zich bevond in de straten van Amsterdam. Nou ja, niet héél Bekend Nederland maar wel een paar daarvan.

Begin vorige week liep ik mijn rondje door de supermarkt om mijn wekelijkse boodschappen bij elkaar te sprokkelen. Terwijl ik in de rij bij de kassa stond te wachten, stond er naast mij een ‘bekende’. Ik ben niet zo heel goed in het herkennen van bekende mensen op straat, dus een uur lang heb ik met de vraag rondgelopen waar ik die bekende nou van ken. Gewoon op straat zien die mensen er toch ietwat anders uit dan op de televisie. Eenmaal thuis toen ik tegen mijn huisgenoten vertelde dat ik een bekende tegenkwam, kwam ik er pas achter dat het actrice Sanne Vogel was.

De volgende dag liep ik naar de Albert Cuypmarkt bij mij om de hoek. Ter beloning van een lange ochtend aan de studie gunde ik mezelf wat ontspanning. Wat winkeltjes in duiken en even struinen op de markt. Het was vorige week tenslotte zo’n prachtweer. Dat moet Anna-Alicia ook gedacht hebben, want zij kwam mij tegemoet lopen op de Albert Cuypmarkt. De danseres bekend van So You Think You Can Dance en Expeditie Robinson liep met een handjevol tassen fruit vrolijk over de markt.

Ook Simone Kleinsma fietste op haar gemak op haar omafiets door de straten van Amsterdam. De musicalster dook in de Negen Straatjes een hip koffietentje in. Even twijfelde ik of ik daar ook een lekkere kop koffie zou gaan halen, maar ik wist niet wat ik daar binnen aan zou treffen. Een hele tafel vol BN’ers, een intieme borrel met haar collega’s? Ik ben toch eigenlijk wel nieuwsgierig geworden, dus ik ga binnenkort even een kijkje nemen.

Column | Fietsen langs de grachten

november 19, 2014 in Column

grachten

Het leuke van wonen in een grote stad is dat je er heel veel dingen kunt ontdekken. Het geweldige van wonen in zo’n stad als Amsterdam, is dat je volgens mij nooit uit ontdekt raakt. Talloze boetiekjes, knusse eetcafétjes en bijzondere winkels. Ben je even een weekje weggeweest, zit er een nieuw Mediterraans restaurantje op de hoek en ontdek je een leuke hotspot waar je al tien keer langs gelopen bent.

En nu heb ik een nieuwe manier om deze prachtstad te ontdekken, namelijk met de fiets. Vorige week is mijn oude krakkebak overgeplaatst naar mijn tweede woonplaats Amsterdam. Ik kan je vertellen: ik ben hartstikke zenuwachtig, haha. Zoals u misschien weet, gaat het verkeer in Amsterdam kris kras door elkaar heen. Je hebt trams, auto’s, taxi’s, vrachtwagens, scooters, voetgangers, fietsers en ook nog eens toeristen die het niet altijd even goed snappen. En dat steekt dan op een bepaald moment bijna allemaal tegelijk over. Ik vind die drukte heerlijk. Maar eerlijk, om dáár met mijn fiets door te manoeuvreren vind ik toch best een beetje spannend.

Mijn ouders zeiden vorige week dan ook toen ze mijn fiets brachten: “Kijk je goed uit meid? Het is jou wel toevertrouwd, maar kijk alsjeblieft goed uit!”. Ik snap hun bezorgdheid enigszins wel, want fietsen in de drukste stad van Nederland is niets vergeleken met een klein dorp als Drunen. Maar door de lokale mensen werd het mij aangeraden om de stad per fiets te ontdekken. Je ziet dan namelijk zo veel meer en je leert de stad écht kennen. Bovendien is het heerlijk dat je in de buitenlucht naar school, de binnenstad of ergens anders naar toe kunt fietsen. Het wordt aangeraden om eerst de hoofdwegen te leren kennen per fiets, om daarna de sluiproutes te verkennen. Want geloof me, die zijn er veel in Amsterdam.

Wanneer u dit leest, heb ik bijna een klein weekje fietsen in Amsterdam er op zitten. Het zal vast en zeker goed gegaan zijn. Ik kom er hoogstwaarschijnlijk zonder kleerscheuren vanaf maar als u volgende week mijn column mist in dit blad, dan is er iets niet goed gegaan. Maar laten we daar zeker niet vanuit gaan. Ik ben een verstandige meid, en binnenkort fiets ik met losse handjes langs de Amsterdamse grachten.